میدونین!

این وبلاگ واسم مثه یه کفش میمونه

چه طور بگم ؟

وقتی یه کفشو میخری که اندازه پات باشه! کم کم با گذر زمان پات رشد میکنه،بزرگ تر میشه و خب کفشت واست تنگ میشه...هرچقد هم  که کفشتو دوس داشته باشی...هرچقدم باهاش خاطره داشته باشی، دیگه نمیتونی بپوشیش چون پاتو زخم میکنه ...

اینم قضیه وبلاگ آدم سرخوشه!

درسته پامو نمیزنه اما برای ذهنم ... کمی محدوده!

نمیدونم چی میشه؟ نمیدونم میتونم تا آخر ادامه بدم یا نه

ولی فعلا  : خداحافظ

  اگه خواستین منو  در روزگار یک خبرنگار بعد از این  همراهی کنین!

پ.ن 1: نمیتونم بگم هرکی اینجا لینکه اونجا هم لینکه ! ولی خب ... هوامو داشته باشین! هواتونو دارم;)

پ.ن۲: اگه وارد اون وبلاگ میشین،اگه بتونین این "وبلاگو" با همه مشخصاتش فراموش کنین یا حداقل به روتون نیارین واسه خودتون راحت تره! :) ;)

هیپ هیپ هورا ها که شاید واسه آخرین بار باشه :

 Goddess جان : هــــــــــــــــــــــــــــــــیِـــــــــــــــــــــــــــــپ هیییییییییپ هووووووووووووووووووووورااااااااااااااااااااااااااااااا

و

افشین عزیزم : هــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــیپ هــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــیـــــــــــــــــــــــــــپ هـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــورآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآ

و در آخر

همه شما هایی که وجودتون باعث قوت و وجودم میشد :) :

هــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــپ هـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــپ هوووووووووووووووووووووووووووورااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا